إسراء

دوره گردم دار قالی میخرم    کاسه وظرف سفالی می خرم    گر نداری کوزه خالی میخرم   

  اشک در چشمان بابا حلقه بست           عاقبت آهی زد وبغضش شکست

اول سال است ونان در سفره نیست        ای خداشکرت ولی این زندگیست؟!

  بوی نان تازه هوش از ما  ربود                 اتفاقا مادرم هم  ر وزه بود

 چهره اش دیدم که لک برداشته               دست خوشرنگش ترک برداشته

   سوختم دیدم که بابا پیر بود                   بدتر از این خواهرم دلگیر بود

    باز آواز درشت دوره گرد                       پرده ی اندیشه ام را پاره کرد:

دوره گردم دار قالی میخرم    کاسه وظرف سفالی می خرم    گر نداری کوزه خالی میخرم  

خواهرم بی روسری بیرون دوید:

های آقا ! سفره خالی می خرید؟!!!

 (خیلی ها دنبال نام شاعر بودند باید بگم متاسفانه نمی دونم !!)

همراه هم٬همقدم هم ...

.....توابتدایی ومن انتهای آن ٬

.....هرگز به هم نمی رسیم !!

مردی است که پدر بزرگ من اورا می شناخت

شاید این شاخه همسر او باشد

انسانی زنده وگلگون

که اکنون جوانه ای سبز شده است

لابد این علف ها از او روییده است

از زنی که قرنها پیش

برای آرامش خویش پیاپی نیایش می کرد

ودختری که سالها پیش

من چقدر دلم می خواست با او آشناشوم

از کجا معلوم ره به این گل سرخ نبرده باشد

پس آنها مرده نیستند

بلکه همچون عصب وشریان

در نشو نمای هوای بالا به کارند

وبار دیگر آفتاب وباران

ونیرویی را حس می کنند که

آنان را اینچنین ساخت.

                                                                                               (توماس هنری)

 لحظه ی دیدار نزدیک است .........

                           اما.........

 لحظه ی وداع نزدیک است

 باز من دیوانه ام ٬مستم 

باز می لرزد دلم٬ دستم

 باز گویی در جهان دیگری هستم

های نخراشی به غفلت گونه ام را هجر

های نپریشی صفای زلفکم را غم

و آبرویم را نریزی اشک !

ای نخورده مست !

لحظه ی وداع نزدیک است!!!